اشعار ماه مبارک رمضان – شب نهم رمضان – محمد جواد شیرازی دلیل دارد اگر سر به زیر و غمگینم نمانده باطنی اصلا به ظاهر دینم نگاه کردم و دیدم تمام شد عمرم هنوز جاهلم و بنده ی شیاطینم گناه کردم و از رو نرفتم و حالا مرا زمین زده این کوله بار سنگینم قساوت دل آلوده ام سبب شده است امام عصر خودم را ا

تو را از جنس دریا آفریدند سراپا نور دنیا آفریدند تو را هم کفو طاها آفریدند به دامان تو زهرا آفریدند خدیجه بودنت خرج نبی شد تعالی لله که دامادت علی شد به کوری حسودان محشری تو ز زنهای جهان بالاتری تو خروشنده شروع کوثری تو به اهل بیت عصمت مادری تو شما جان حسن ، جان حسینی شما مادربزرگ زینبینی

زمان مدح تو شد ای ملیکه ی مکه برای مدحت تو آیه ها به صف شده اند غزل برای تو چون کم سروده ام حالا برای شعر تو آرایه ها به صف شده اند سرآمدی به همه بانوان قدیسه، که بعد فاطمه توسرورزنان هستی تو مادر همه ی خانواده ی زهرا تو مادر علی و صاحب الزمان هستی محبتت به رسول خدا مثل زدنی است اویس ها شده ان

عمریست دل تو خانه ی غم باشد چشمان تو سر چشمه ی زمزم باشد امشب همه در غربت تو گریه کنند بانیّ عزا رسول خاتم باشد دادی همه هست خویش در راه خدا پس هرچه دهد خدا به تو کم باشد تو مادری و شفاعت ما محشر بر یک نخ چادر تو محکم باشد روزی همه جلالت صورت توست در چهره ی زینبت مجسم باشد این زود یتیم گ

وای اگر در حرمش یار نمی خواست مرا سر بازار خریدار نمی خواست مرا با چه شوقی بغلم کرد همان اول ماه اصلا انگار نه انگار نمی خواست مرا من همانم که شدم خارِ همه اما او پیش مخلوق خودش خار نمی خواست مرا به حسابم نرسید و به حسابم آورد او کریم است بدهکار نمی خواست مرا بودم آلوده ولیکن دم در پاکم کر

شُغلم این است ، گدایی ز دیار حسنم بعد ، با حفظ سِمَت نوکر یک بی کفنم خانه ی مادری ام خاک بقیع است فقط مدتی هست که تبعید شدم از وطنم همه جا و همه دَم تکیه کلامم "حسن" است ذکر تو مثل ستون است ، به قصر سخنم شهر را مست کنم با نفسِ "حای" حسن بوی گُل پر شده در صحن و سرای دهنم ذاتا از ریشه کریم ا

اشعار ولادت حضرت امام حسن مجتبی(ع) – آرمان صائمی به نام عشق..به نام خدا...به نام حسن به نامِ نامىِ مولا كه شد امامِ حسن شب ولادت او ماه ميهمانى شد خودِ خداست دمِ دّر به احترامِ حسن خوشا به حال كسى كه غلامِ حيدر شد خوشا به حال خودم كه شدم غلامِ حسن تمام قافيه ها بهر مصرعى آمد حسن تمام خدا و

وا شده دراي رحمت خدا مي رسن يكي يكي گنهكارا عبد نادم و پشيمون اومده با گناهاي فراوون اومده مهربون خدا با من غضب نكن منو با عقوبتت ادب نكن گرچه بنده ي تو تحبس الدعاس مي دونه كه بخشش از بزرگتراس صابخونه به روي بازت اومدم به در بنده نوازت اومدم دومين شبي ِ كه مهمونتم برا اين همه كرم ممنونتم

اشعار مدح امیرالمومنین(ع) – سید مصطفی هاشمی خواستیم از تو بگوییم...کمی هم گفتیم از غم و غصه ی در هاله و مبهم گفتیم فقط از رزم تو در جنگ دمادم گفتیم گاه از تیغ دو دم موی پر از خم گفتیم پرده از عشق گشودیم ولی کم گفتیم فکر کردیم که مدح علوی آسان است باید از اول او گفت...از اول تنهاست باید از آخ